ฉันก้าวเข้าไปในชีวิตของเธอด้วยความตั้งใจของฉันเอง  แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันไม่อาจรู้....ฉันเป็นความตั้งใจหรือความพลั้งเผลอ....สำหรับเธอ
                                                        
       ก่อนหน้าที่ฉันจะพบว่าเธอทำให้ชีวิตที่เปล่าดายของฉันมีความหวัง 
ฉันยังจำได้ดีถึงความเจ็บปวดร้าวรานในวันนั้น  จำได้ว่าความเหงาทรมานเพียงใด

 

        ยังจำวันที่ไม่มีใคร  และ.....ก็เธอที่ยื่นมือมา   โอบอุ้มดวงใจที่ไม่มีใครมองเห็นค่า  ทำให้ฉันได้สัมผัสถึงความอบอุ่นในหัวใจ   กับความเข้าใจ  

        ความห่วงหาอาทร  และความผูกพัน  ที่สะสมขึ้นเรื่อยๆ ผ่านห้วงเวลา.....จนถึงวันที่ฉันแน่ใจกับตัวเอง คำที่ฉันบอกกับเธอว่า...ฉันรักเธอ

เป็นความมั่นใจ  เป็นความซื่อสัตย์ และซื่อตรงต่อความรู้สึก  ต่อหัวใจของตัวเอง.............................

 

     

      ความฝันกับความรัก....บางอย่างที่ดูเหมือนต่างกัน.....

      .....กับความรักกับความคิดถึงที่ห่างไกล  และอาจจะไม่มีจริง........

 

      มันคงจะดี... ถ้าชีวิตนี้ จะมีใครสักคน....

 

      คอยนั่งกุมมือกันและกัน คอยมองตากันด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากเมื่อ "แรกรัก"

 

      ......ไม่ใช่สักวันหนึ่ง ที่เราจะได้นั่งดูตะวันลับขอบฟ้าคู่กัน ด้วยความรู้สึก "ไม่เดียวดาย" ......

 

      และ...บางเวลา...บางความทรงจํา...มีใครบางคนเป็นความหมายของชีวิตเราที่เก็บเขาไว้ในบางมุมของหัวใจอย่างลึกซึ้งในคุณค่าเสมอ...

 

     ฉันกัวความ เหงา จน  "ความรักของฉันคงเป็นความเหงา และคงเป็นเงาของใครคนหนึ่งที่มีแต่ความมืดมิด"

 

      แต่....ธรรมชาติของความรักไม่ให้โทษแก่ใคร  เพียงแต่อาจปรุงแต่งให้หัวใจพองฟู จนลืมนึกถึงความจริงที่ว่า......มีวันที่รักมา ก็อาจมีวันที่รักไปได้

 

      ความรัก....เป็นสิ่งสวยงาม หลายคนจึงอดหลงไหลได้ปลื้มกับมันไม่ได้ในยามที่มันอยู่

     

      สุดทางรัก...อยู่ที่ไหน .......นะ  
 
      สุดถนนสายนี้เรารู้ดีว่าไปสุดที่ไหน
      สุดลำธารหลั่งไหลถึงจะไกลก็รู้ได้ถึงปลายทาง
      สุดทะเลยากหยั่งถึงแต่วันหนึ่งก็จะวัดได้ทั้งลึก-กว้าง
      “สุดทางรัก” คงไกลห่างยังไม่มีทางบอกได้…ไกลเท่าใด

       อาจสิ้นสุดที่ความสุข
       อาจสิ้นสุดที่มีทุกข์โหยไห้
       อาจสิ้นสุดที่ต่างคนต่างลาไกล
       อาจสิ้นสุดที่หัวใจผูกพันไว้ไม่ลืมเลือน...........

       ต่อไปฉันจะ.......ไม่เคยคิดจะให้ใครมาพยายามทำความเข้าใจในตัวฉัน. มีชีวิตที่สร้างจินตนาการไปวัน ๆ ไม่อยากผูกพันกับใครในความรู้สึกสั้นๆ ของตัวเอง   .......ไม่เคยคิดที่จะทำลายความรู้สึกใคร และไม่เคยคิดจะทำให้ใครหวั่นไหวในความเป็นตัวฉัน ในโลกของเธอก็ยังคงมีความงดงาม…เหมือนโลกของฉันเช่นกัน .ฉันพยายามที่จะเรียนรู้หัวใจตัวเองก่อน……ในความเงียบ เพื่อสักวันฉันอาจจะได้เรียนรู้มันอีกครั้งในความเงียบของตัวเอง..... อย่างไม่ทรมาน

 

      คนที่รู้จักรักเพียงด้านเดียว ไม่มีวันเติบโตในโลกแห่งความจริง สิ่งที่ฉันต้องยอมรับกับตัวเองอย่างโรยอ่อนก็คือ ฉันเป็นเพียงใครที่ไม่อาจตื่นจากความฝัน เพื่อเข้าสู่โลกแห่งความจริง ได้เท่านั้นเอง
        

      ขอโทษที่ต้องหยุดทุกอย่างไว้ ทุกอย่าง... เริ่มที่ตัวฉันทำ เจ็บที่ตัวฉันทำ จบลงในหัวใจฉันเอง.......   ขอโทษที่ไม่ฉันอาจเป็นผู้ชายที่ดีได้ ทำให้ความเชื่อในตัวฉันทุกอย่างของเทอ หายไปในพริบตา และผิดคำพูด ผิดสัญญาต่อเทอที่เชื่อใจและมั่นใจในตัวฉัเอง ..........................ต่อแต่นี้จะไม่มีฉันแล้ว ต้องยิ้มอย่างมั่นใจ เข้มแข็ง อดทนต่ออุปสรรคต่างๆ ไม่ย่อท้อต่ออะไรง่ายๆนะ ยิ้ม แล้วสักวันโลกของเทอจะกลับเป็นสีชมพูอีกครั้ง ส่วนเรื่องราวฉันเป็นแค่ฝุ่นละออง ไม่นานมันก็หายไปกับสายลม................

                                                            28/ก.ค/48 .... ตีสาม