ยังมีรอยเท้าของฉันคนเดียวที่เดินเหยียบย้ำไปตามชายหาดแสนงาม

…และได้แต่หวังว่าสักวันจะมีรอยเท้าอีกหนึ่งคู่ที่จะมาร่วมเดินทางกับฉัน………
วันหนึ่ง……มีรอยเท้าคู่หนึ่งร่วมเดินทางไปพร้อมกัน…
..มาช่วยเติมบางอย่างที่ขาดหายไปจากชีวิตฉัน
มันเป็นเพียงช่วงเวลาช่วงหนึ่งของชีวิตฉันที่ได้รับรู้ถึงคำว่า “รัก” ซึ่งเป็นความทรงจำที่งดงาม แต่รอยเท้าคู่นั้นอยู่กับฉันได้ไม่นาน…..มันถูกท้องทะเลแห่งกาลเวลาซัดจนจางหายไป   ในที่สุด……ก็เหลือเพียงรอยเท้าของฉันคนเดียวอีก……ให้ฉันได้ก้าวต่อไปอย่างไร้จุดหมายหวังว่าสักวันจะได้พบกับรอยเท้าที่หายไปคู่นั้นอีกครั้งหนึ่ง………

  เป็นอีกวันแล้วสินะ ที่ต้องตื่นขึ้นมาพร้อมกับคำถามที่ว่า เธอกำลังทำอะไรอยู่ที่ไหน และฉันจะต้องใช้ชีวิตที่เดียวดายอย่างนี้อีกนานเท่าไหร่ ถึงจะได้พบกับเธออีกซักครั้ง ระยะทางที่ห่างของเราอาจจะเท่ากันแต่เวลาแห่งการรอคอยของเรา ไม่เท่ากันใช่ไหม ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ปล่อยให้ฉันรออยู่อย่างนี้   ฉันรู้ว่าเวลาที่เธอกำลังมีความสุขอยู่กับใครๆ คงจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนเธอไม่รู้ว่า เวลาแห่งความว่างเปล่า และเงียบเหงาของฉัน มันผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน 

คำว่ารัก...พูดได้ง่ายๆ.....แต่รักษาไว้ได้ลำบากนัก
คิดจะรักเพียงครึ่งใจ..........แต่ไฉนทุ่มเทไปหมดหัวใจก็ไม่รู้ ?