อาจรู้สึกได้ว่า "กาลเวลา" มักทำให้ความสุขจากผ่านไปจากชีวิตรวดเร็วเหลือเกิน...
ทำไมไม่ทำให้ความเศร้า ในชีวิต ผ่านไปเร็ว ๆ บ้างนะ..

หลายครั้งที่รุ้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมอยู่กับความเหงา จนทำให้ไม่อยากจะรับรู้เรื่องราวใดที่เกิดขึ้น
ความรู้สึกที่มักจดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง..เพ้อฝันไปเรื่อย..เหม่อมองอย่าไร้ความคาดหวัง

มันคงคล้ายกับเวลาที่เรามองพระอาทิตย์นะ ไม่ว่าเราจะเดินไปไหน มันก็จะตามเราไปทุกที่ แต่พอเราจะเดินเข้าไปหามันกลับไปไม่ถึง เหมือนมันกำลังถอยหนีบางอย่าง และไม่มีวันที่จะไปถึงพระอาทิตย์ดวงนั้นอย่างแน่นอน...

ความรักที่ดูเหมือนจะอยู่ในหัวใจของทุกคน ซึ่งสามารถที่จะรู้สึกได้ รับรู้ได้ แต่ไม่อาจสัมผัสมันได้
ความรักคงเป็นสิ่งที่ไร้กฏเกณฑ์ ไม่มีตัวกำหนด สิ่งที่กำลังเป็นอยู่ ก็เป็นเพียงความรู้สึก..

บางคนเดินไปพร้อมกับความรัก ไม่ว่ามันจะอยู่ไกลถึงไหน เพียงแค่ได้รู้สึกว่ามันไม่ได้หายไป ไม่เคยคิดจำเป็นว่าจะต้องไขว่คว้า ถึงแม้เราหยุดพัก ความรัก็ไม่เคยหายไปไหน

แตกต่างกับคนที่วิ่งตามความรัก เพื่อคว้ามันให้มาอยู่ในกำมือ เสียดายที่ความรู้สึกที่เรียกว่ารักนี้ ไม่เคยหยุดนิ่ง ยิ่งวิ่งตาม ความรักก็ยิ่งถอยหนี จนตัวเราเองรู้สึกเหนื่อยล้าไปกับการไขว่คว้าความรัก..สาธุ~